31 Μαρτίου 2026
Για τον πόλεμο και τη συμμετοχή των ΑΕΙ σε στρατιωτικές έρευνες
Μετά από τέσσερα έτη πολέμου στο μέτωπο Ουκρανίας – Ρωσίας και δυόμισι έτη ισοπέδωσης και ανθρωπιστικής καταστροφής στη Γάζα από τους Ισραηλινούς, έχουμε εδώ και ένα μήνα γενικευμένη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, με επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατά του Ιράν και πλήγματα του Ιράν στα κράτη της περιοχής, και με εισβολή του Ισραήλ στο νότιο Λίβανο.
Η φρίκη του πολέμου, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια ανθρώπους να υποφέρουν από τις συνέπειές του, έχει κανονικοποιηθεί σαν καθημερινή είδηση, ενώ οι οικονομικές επιπτώσεις των πολέμων, με όχημα ενεργειακές κρίσεις, είναι παγκόσμιες.
Η διπλωματία υποχωρεί μπροστά στην ωμή χρήση ισχύος, η οποία καταπατά τη διεθνή νομιμότητα και ανατρέπει το γεωπολιτικό status quo και την παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας σε συνθήκες όξυνσης των διεθνών ανταγωνισμών.
Ως πανεπιστημιακοί ενώνουμε τη φωνή μας με τους ανθρώπους όλου του κόσμου που ζητούν ειρήνη, δημοκρατία, ευημερία. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα σε όσους υποφέρουν από τις πολεμικές συγκρούσεις. Καταδικάζουμε τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και την παραβίαση ή απειλή παραβίασης της κυριαρχίας κάθε κράτους. Ζητάμε την κατάπαυση του πυρός στα μέτωπα του πολέμου και την αναζήτηση επίλυσης των συγκρούσεων με διπλωματικά μέσα. Απορρίπτουμε κάθε απόπειρα οικειοθελούς εμπλοκής της χώρας μας σε πολεμικές συρράξεις.
Γνωρίζουμε ότι επιδιώκοντας την ειρήνη δεν αποτρέπουμε το ενδεχόμενο πολέμου, καθώς τον πόλεμο δεν τον επιλέγεις – σού επιβάλλεται. Κατανοούμε ότι η προώθηση της ειρήνης και η διατήρηση της διεθνούς νομιμότητας διασφαλίζεται με όρους ισορροπίας ισχύος και ένα πλέγμα σχέσεων και συμμαχιών – δεν αρκούν καλοπροαίρετες διακηρύξεις. Η ασφάλεια, η ακεραιότητα, η ανεξαρτησία της χώρας μας και η προστασία της από τις υπαρκτές και διαρκείς τουρκικές απειλές απαιτούν τη σύσταση κατάλληλων συμμαχιών και την ενίσχυση της εθνικής αμυντικής ικανότητας. Στο πλαίσιο αυτό θεωρούμε πατριωτικό καθήκον την ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας και την ανάπτυξη εγχώριας τεχνογνωσίας, και τούτο συνιστά το κριτήριο για τη συμμετοχή σε προγράμματα διττής χρήσης, η οποία δεν μπορεί επί της αρχής να απορρίπτεται.
Το δημόσιο πανεπιστήμιο, με συσσωρευμένο τεχνικοεπιστημονικό, πνευματικό, πολιτιστικό γνωστικό κεφάλαιο, υπηρετώντας την ανάπτυξη νέας γνώσης και καινοτομίας, την καλλιέργεια κριτικού πνεύματος, τη διάδοση ανθρωπιστικών αξιών, και τη συνεργασία των λαών μπορεί και πρέπει να έχει ρόλο στην προώθηση της ειρήνης και την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας και ανεξαρτησίας.
Δ Ι Ο Ι Κ Ο Υ Σ Α
Ε Π Ι Τ Ρ Ο Π Η
Κ Ι Ν Η Σ Η Σ Π Α Ν Ε Π Ι Σ Τ Η Μ Ι Α Κ Η Σ Α Ν Α Β Α Θ Μ Ι Σ Η Σ